آموزش کاخن [10 ساعت دوره + 20 فیلم رایگان + جزوه + پشتیبانی]

14 ویدئو رایگان

آموزش تنبک زدن ساده

27 ویدئو رایگان

آموزش دف زدن

12 ویدئو رایگان

آموزش بیت باکس

آیا پکیج اموزش کاخن از صفر تدریس شده است؟

🔹در پکیج اموزش کاخن، همه چیز از صفر صفر تا حرفه ای تدریس شده است و فرض بر این بوده که هنرجوی گرامی، هیچ اطلاعاتی از تئوری موسیقی و نواختن ساز کاخن ندارد؛ بنابراین همه چیز از صفر تدریس شده است و جای کوچکترین نگرانی برای علاقه مندان وجود ندارد.

🔹مدرس پکیج اموزش کاخن آقای مهرشاد باجلان سعی کرده اند با حوصله ی فراوان و گفتار ساده و کاملا قابل فهم، تک تک مباحث را برای عزیزان تدریس کنند.

اموزش همنوازی کاخن با آهنگ های ایرانی و غربی معروف

🔹یکی از دغدغه های بسیار مهم در نوازندگی هر سازی برای هنرجویان این است که تمایل دارند با پخش آهنگ های مختلف همنوازی و همراهی کنند. در پکیج آموزش ساز کاخن شما به راحتی قادر هستید با هر آهنگی به همنوازی بپردازید که این در پایان پکیج به شکل کامل توسط استاد تدریس شده است.

🔹ابتدا شما تکنیک های ساز کاخن و فیگور های بسیار مهم و جذاب را برای هر کدام از متر های ساده و ترکیبی در تمرینات جزوه یاد خواهید گرفت و در پایان پکیج که شما به مهارت رسیده اید وقت آن رسیده که از همین فیگور های بسیار جذاب برای نوازندگی روی آهنگهای ایرانی و خارجی استفاده کنید.

🔹در واقع ماه عسل تمام زحماتی که در طول تمرینات کشیده اید روی همین آهنگها می باشد که به خوبی روی این موضوع کار شده و جای نگرانی نمی باشد. در 10 جلسه پایانی فیلم های آموزشی، ریتم بیش از 50 موزیک غربی و ایرانی پر طرفدار و مهم در فیگور ها و الگو های مختلف آموزش و توضیح داده شده است.

🔹ریتم های کاخن به قدری متنوع هستند که شما با یادگیری نت خوانی کاخن و یاد گرفتن وزن خوانی، حتی میتوانید خودتان نیز ریتم های متنوع بسازید که در این پکیج به خوبی یاد می گیرید که چه فیگور هایی را برای چه نوع آهنگ هایی می توان استفاده نمود.

🔹این آرزوی هر نوازنده ایست که با شنیدن یک آهنگ بتواند خیلی سریع، ریتم آهنگ را تشخیص داده و برای نواختن آهنگ مورد نظر از فیگور های ریتمیک متنوع و جذاب استفاده کند.

📝مباحثی که در پکیج آموزش ساز کوبه ای کاخن تدریس شده است:

1. تئوری موسیقی مربوط به ساز کاخن به شکل بسیار کامل و حرفه ای
2. آموزش ریتم خوانی و وزن خوانی 
3. آموزش کار با مترونوم
4. تمرین های مربوط به آکسان
5. تمرین فرم و قالب های مختلفی نظیر: Rock groove، Rumba ،Funk 
6. تمرینات مربوط به الگو و پترن های دوبل
7. تمرینات مربوط به roll و به طور کلی آموزش انواع ریتم کاخن
8. الگوها و فیگور های رییتمیک برای اجرای آهنگهای مختلف ایرانی و خارجی
9. آموزش ریتم و نحوه همنوازی با آهنگ های مختلف ایرانی و خارجی معروف و پرطرفدار برای ساز کاخن.
10. آموزش تمرینات مختلف به منظور ایجاد هماهنگی ذهنی برای دست چپ و راست در کاخن نوازی.

اموزش سه حرکت اصلی کاخن:

🔹قبل از اینکه به توضیح حرکت های اصلی کاخن بپردازیم، ذکر این نکته ضروری می باشد که اگر ما یک خط راست از وسط و بالای ساز کاخن به پایین ساز رسم کنیم، مشاهده می نماییم که ساز کاخن به دو قسمت چپ و راست یکسان تقسیم می شود. حال برای حرکات دست راست در قسمت راست کاخن در جهت خودتان و برای حرکات دست چپ در قسمت چپ کاخن ضربه میزنیم.

ضربه ی باس کاخن (Bass tone):

🔹برای زدن ضربه باس در ابتدا باید ساز کاخن را به سه بخش بالایی، میانی و پایینی تقسیم کنیم:

قسمت بالایی ساز کاخن

قسمت میانی ساز کاخن

قسمت پایینی ساز کاخن

پس از خرید، پکیج آموزش کاخن برای ما 📦پست می شود یا باید از سایت ⬇️دانلود کنیم؟

🔹شما به 3 روش قادر به دریافت بسته ی آموزشی خواهید بود:

• روش اول: ⬇️خرید و دانلود از سایت.
• روش دوم: 📫ارسال پستی با فلش 16 گیگ. (ارسال از 3 تا 5 روز کاری)
• روش سوم:▶️تماشای آنلاین با اپلیکیشن اِسپات پِلیر (با یکبار پخش شدن و باز شدن کامل فیلم ها در این اپلیکیشن به مدت 3000 روز بدون مصرف اینترنت و به شکل آفلاین (نِت خاموش) می توانید فیلم های اموزشی را مشاهده نمایید.)

✅کیفیت فیلم های آموزش کاخن، در هر 3 روش یکسان است و هیچ تفاوتی ندارند.

(🤝پشتیبانی 24 ساعته - بر روی شماره های زیر کلیک کنید.)👇

09387455448📞

۱۰ نکتهٔ کلیدی برای یادگیری کاخن

۱. جای نشستن و پوسچر (وضعیت بدنی ) صحیح

اولین قدم، نشستن درست روی کاخن است. باید روی لبهٔ جلویی بنشینید، به‌گونه‌ای که وزن بدنتان روی استخوان‌های نشیمنگاه قرار بگیرد و صفحهٔ پشتی آزاد بماند تا طنین کامل شود. کمر را صاف، شانه‌ها را ریلکس و پاها را در دو طرف ساز نگه دارید. اگر ساز میان انگشت‌های پایتان لِی بخورد، آن را به‌کمک یک سطح غیرلغزنده یا نوارکش فیکس کنید.

۲. شناخت صداهای اصلی کاخن

قبل از هر ریتمی باید چهار صدای پایه را بشناسید: باس (Bass) با کف دست در مرکز تاپا، اسلپ (Slap) با انگشتانِ جمع‌شده در لبهٔ بالایی، اوپن/تپ (Open Tap) با نوک انگشتان در لبه، و ضربهٔ آرام (Ghost/Dead) با دستِ ساکن روی سطح. هر صدا جای مخصوص خود را دارد؛ قبل از ریتم‌ها، این چهار صدا را جداگانه تمرین کنید تا تلفظِ هرکدام شفاف و قابل‌تشخیص باشد.

۳. تمرین با مترونوم و همنوازی کاخن با آهنگ ها از همان روز اول

مترونوم بهترین دوست یک کاخن‌نواز است. از سرعتی حدود ۷۰ تا ۸۰ ضربه در دقیقه شروع کنید و هر الگوی ساده‌ای را با ضرب اولِ هر میزان هماهنگ کنید. گوش‌دادن به ثبات ریتمی، بین شما و نوازندگان دیگر اعتماد می‌سازد. به یاد داشته باشید: سرعت بالا بدون ثبات، فقط سر و صداست؛ اما سرعت پایین با ثبات، پایهٔ هر اجرای حرفه‌ای است. همچنین می توانید با آهنگ های مختلف در ریتم های گوناگون همنوازی کاخن داشته باشید تا بهتر بتوانید ریتم ها و Groove ها را روی یک آهنگ سوار کنید. با اینکار شما برای اجرای زنده یا همنوازی با یک ساز دیگر یا همنوازی با یک خواننده در سطح آمادگی بسیار بالا قرار میگیرید.

سایت CajonExpert در این باره می‌نویسد:

"With & Without Music

Practicing your cajon can be a mixture of agony & ecstasy! Learning new techniques, accuracy of technique, consistency of playing, new beats etc can be a real labour of love. But it is necessary & unfortunately discipline can never be short-cut. However, once we have the basics we need to practice & one way to improve our playing is to do something we enjoy doing so we want to do it more.

Playing along to a click-track or metronome is important but sometimes we just need to enjoy playing along to music. Pre-recorded music is a great source for practice as most has already been recorded relative to a click track so you are playing at a constant tempo if you keep in time. Be aware that you will also subconsciously pick-up various cues from instruments in that particular recording so if you are learning the song, learn the structure first. Listen to how you play; practice your own fills etc & see if you come back in on time. Recordings are great for expanding our understanding of music too: listen to the volume, tones used, instrumentation etc & see whether you can reflect that in your playing.

How you play will be influenced by your musical style but I cannot stress enough the importance & value of listening to other styles & understanding how the cajon fits in & is played in those styles. The more you learn, the more you have at your disposal for your playing :-)"

🔄ترجمه:

با موسیقی و بدون موسیقی (With & Without Music)

تمرین کاخن می‌تواند ترکیبی از رنج و لذت (agony & ecstasy) باشد! یادگیری تکنیک‌های جدید، دقت در تکنیک، ثبات نوازندگی، ضرب‌های جدید و غیره می‌تواند یک «تلاش عاشقانه» (labour of love) واقعی باشد. اما لازم است و متأسفانه انضباط هرگز نمی‌تواند میان‌بر زده شود. با این وجود، زمانی که مبانی را به دست آوردیم، باید تمرین کنیم و یکی از راه‌های بهبود نوازندگی، انجام کاری است که از آن لذت می‌بریم تا بخواهیم بیشتر انجامش دهیم.

نواختن همراه با کلیک‌تراک یا مترونوم مهم است، اما گاهی اوقات فقط باید از نواختن همراه با موسیقی لذت ببریم. موسیقی از پیش ضبط‌شده منبعی عالی برای تمرین است، چراکه اکثر آن نسبت به یک کلیک‌تراک ضبط شده است؛ بنابراین اگر «آن‌تایم» (سرِ ضرب) بمانید، با تمپوی ثابتی می‌نوازید. آگاه باشید که شما همچنین ناخودآگاه نشانه‌های (cues) مختلفی را از سازهای موجود در آن ضبطِ خاص دریافت خواهید کرد؛ پس اگر در حال یادگیری یک آهنگ هستید، ابتدا ساختار آن را یاد بگیرید. به نحوه نوازندگی‌تان گوش دهید؛ فیل‌های (Fills) خود را تمرین کنید و ببینید آیا به‌موقع دوباره وارد آهنگ می‌شوید. ضبط‌ها برای گسترش درک ما از موسیقی نیز عالی‌اند: به حجم صدا، تُن‌های استفاده‌شده، سازبندی (instrumentation) و غیره گوش دهید و ببینید آیا می‌توانید آن را در نوازندگی‌تان بازتاب دهید.

نحوه نوازندگی شما تحت تأثیر سبک موسیقی‌تان قرار خواهد گرفت، اما نمی‌توانم به‌اندازه کافی بر اهمیت و ارزش گوش دادن به سبک‌های دیگر و درک اینکه کاخن چگونه در آن سبک‌ها جای می‌گیرد و نواخته می‌شود، تأکید کنم. هرچه بیشتر بیاموزید، ابزارهای بیشتری برای نوازندگی در اختیار خواهید داشت 🙂

۴. شروع آهسته و افزایش تدریجی سرعت

یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات، شروع سریع و ظاهراً پرانرژی است. تکنیک در سرعت پایین شکل می‌گیرد و بعد به‌آرامی به سرعت نهایی منتقل می‌شود. هر الگو را ابتدا ۵۰ بار در سرعت ثابت و آرام اجرا کنید، سپس گام‌به‌گام و هر بار چند ضربه، سرعت را بالا ببرید. اگر در هر پله خطایی ظاهر شد، دو قدم به عقب برگردید؛ سرعت واقعی، سوغاتِ صبر است.

۵. هماهنگی و نظم دو دست

کاخن سازِ هر دو دست است؛ پس قدرتمندتر کردن دستِ غیرمسلط، یکی از کلیدهای اصلی پیشرفت است. تمرین‌های سادهٔ R L R L (راست، چپ، راست، چپ) را با هر چهار صدا انجام دهید و گاهی با دست غالب کار کنید، گاهی نه. سعی کنید صدای هر دو دست نزدیک به هم و متعادل باشد. تمرین روزانهٔ حتی ده دقیقه‌ای هماهنگی، نتیجهٔ چشمگیری در یک ماه می‌دهد.

۶. کنترل داینامیک و شدت ضربه

نوازندگیِ بی‌تفاوت، شنونده را خسته می‌کند. یاد بگیرید که شدت صوت را کنترل کنید؛ از ضربه‌های خیلی آرام تا تأکیدهای قوی، بدون این‌که صدا بشکند یا گل‌آلود شود. یک تمرین عالی: یک الگوی ثابت را بار اول خیلی آرام، بار دوم متوسط و بار سوم قوی اجرا کنید. این کار حس «جمله‌بندی» شما را تقویت می‌کند و صدای ساز را از حالت مکانیکی درمی‌آورد.

۷. شناخت نواحی مختلف تاپا

هر جای تاپا رنگ صوتی خودش را دارد: مرکز، بم‌ترین و عمیق‌ترین صداست؛ لبهٔ بالایی خش‌دار و با واکنش سیم؛ و ناحیهٔ میان، صدایی متعادل و گرم. برای هر بخش تمرین جداگانه بگذارید و بدانید کدام ریتم روی کدام ناحیه بهتر می‌نشیند. تسلط بر «نقشهٔ صوتی» ساز، شما را از یک نوازندهٔ مکانیکی به یک نوازندهٔ آگاه تبدیل می‌کند.

۸. تکنیک انگشتی و نقش مچ دست

در تکنیک‌های ریز و فیل‌ها، مچ دست نقش پمپ را ایفا می‌کند. مچِ ریلکس و نرم، ضربه‌های سریع و یکنواخت تولید می‌کند؛ مچِ خشک و قفل، صدا را خسته و نامنظم می‌کند. تمرین کنید که ضربهٔ انگشتان فقط نتیجهٔ لغزشِ مچ باشد، نه دوییدنِ خودِ انگشتان. یک ربع تمرین مچِ ریلکس در روز، سرعت و پایداری شما را به‌وضوح بهبود می‌دهد.

۹. ضبط اجرا و بازبینی انتقادی

گوش دادن به صدای ضبط‌شدهٔ خود، یکی از تندترین و صادقانه‌ترین راه‌های یادگیری است. وقتی بزرگی‌ها یا تمرین‌هایتان را ضبط می‌کنید، ایرادهایی را می‌شنوید که هنگام نواختن هرگز متوجه نمی‌شوید. هر هفته یک اجرای دو دقیقه‌ای ضبط کنید، آن را تحلیلی گوش بدهید و یک نقص مشخص را برای هفتهٔ بعد هدف بگیرید. مسیر پیشرفت شما با این روش کاملاً شفاف می‌شود.

۱۰. تمرین منظم و کوتاه، بهتر از تمرین طولانی و پراکنده

ثبات، مهم‌تر از حجم است. بیست تا سی دقیقه تمرین روزانه، بسیار مؤثرتر از دو ساعت تمرینِ هفته‌ایِ بی‌وقفه است. برنامهٔ ساده‌ای بسازید: ۵ دقیقه گرم‌کردن صداها، ۱۰ دقیقه تمرین ریتم با مترونوم و ۵ دقیقه آزاد و خلاقانه. همین نظمِ کوچک، در طول چند ماه تغییری شگفت‌انگیز می‌سازد و تمرین را به عادت شیرین روزانه تبدیل می‌کند.

نتیجه‌گیری

یادگیری کاخن یک سفرِ تدریجی است؛ نه یک مسابقهٔ سرعت. با پوسچر (استایل بدن) درست شروع کنید، صداها را بشناسید، با مترونوم تمرین کنید، تدریجی سرعت بگیرید و داینامیکِ نوازندگی‌تان را پرورش دهید. اگر این ده نکته را به یک روال منظم روزانه تبدیل کنید، در عرض چند ماه نه‌تنها ریتم‌ها را می‌نوازید، بلکه دیالوگی واقعی با سازتان برقرار می‌کنید. کاخن فقط با سرعت جلو نمی‌رود؛ با «آگاهی» به‌پیش می‌رود. شروع کنید و از هر ضربه لذت ببرید!

کاخُن (کاخون) چیست؟

🔹در اصل کاخن یا کاخون (Cajon) به زبان اسپانیایی یعنی کشوی یک میز، جعبه یا صندوق میوه می باشد. در گذشته در آمریکای لاتین وقتی که کارگران سیاه پوست برای رفع خستگی دور هم کنار آتش جمع می شدند، روی جعبه های میوه ریتم میزدند و آواز می خواندند.

سایت bmusician درباره پیشینه ساز کاخن این گونه مینویسد:

The Story of the Cajon — A Box Born of Resistance and Rhythm
The Cajon’s story begins not in fancy studios or concert stages, but in the heart of survival. It was born among African slaves in Peru during the 18th century. Drums, a vital part of African culture, were banned by colonial authorities who feared that drum communication could inspire rebellion. But music always finds a way.

Out of necessity, these enslaved musicians turned to everyday wooden boxes shipping crates, old drawers, or fruit boxes and began using them as percussion instruments. That’s how the Cajon (which literally means “box” in Spanish) came to life. It wasn’t just an instrument; it was a voice of defiance, creativity, and identity.

Fast forward to today, and the Cajon has traveled from the docks of Peru to world stages, making its way into Flamenco, Pop, Jazz, Rock, and even Indian fusion. Its earthy tone

connects past and present, and that’s perhaps what makes learning it especially through online Cajon lessons — such a deeply rewarding experience.

🔄ترجمه:

داستان کاخن — جعبه‌ای متولدشده از مقاومت و ریتم

داستان کاخن نه در استودیوهای پر زرق‌وبرق یا صحنه‌های کنسرت، بلکه در قلب بقا آغاز می‌شود. این ساز در قرن هجدهم میلادی در میان بردگان آفریقایی در پرو متولد شد. طبل‌ها که بخش حیاتی فرهنگ آفریقایی بودند، توسط مقامات استعماری که می‌ترسیدند ارتباطات طبل‌زنی بتواند الهام‌بخش شورش باشد، ممنوع شدند. اما موسیقی همیشه راه خود را پیدا می‌کند.

از سرِ ناچاری، این نوازندگانِ به بردگی گرفته‌شده به جعبه‌های چوبیِ روزمره روی آوردند—جعبه‌های حمل‌ونقل کالا، کشوهای قدیمی یا جعبه‌های میوه—و شروع به استفاده از آن‌ها به عنوان سازهای کوبه‌ای کردند. این‌گونه بود که کاخن (که در زبان اسپانیایی به معنای واقعی کلمه به معنی «جعبه» است) به زندگی آمد. کاخن فقط یک ساز نبود؛ صدای نافرمانی، خلاقیت و هویت بود.

به امروز که نگاه می‌کنیم، کاخن از اسکله‌های پرو تا صحنه‌های جهانی سفر کرده و راه خود را به موسیقی فلامنکو، پاپ، جاز، راک و حتی تلفیقی هندی باز کرده است. صدای خاکی و اصیل آن، گذشته و حال را به هم پیوند می‌دهد و شاید همین است که یادگیری آن — به‌ویژه از طریق دوره‌های آنلاین آموزش کاخن — را به تجربه‌ای عمیقاً پاداش‌دهنده تبدیل می‌کند.

 

تصویر یک سیاه پوست کاخن نواز اهل کشور پرو گرد آوری عکس از مجله گارلند

 

تصویر اولین کاخن نوازان جهان و گروه نوازی کاخن در میدان پلازا د آرماس در لیما، کشور پرو

 

تصاویری از سیاه پوستان کاخن نواز اهل کشور پرو که از اولین نوازندگان کاخن در جهان بودند.

مجله گارلند درباره سرگذشت اولیه کاخن و سیاه پوستان پرو مینویسد:

History of the slave in Peru
Africans did not travel to Peru driven by their desires. They were taken. They knew little of crossing the Atlantic Ocean. Riding the waves in scores of ships, they came, nameless and faceless, slaves to their Spanish colonisers. Their first mention in record books dates back to 1527 (Del Busto Duthurburu, 2014). As they first stepped ashore, they would have been reminded of the fact that they brought very little along.

As slaves in a foreign land, music wasn’t easy to find. Music fulfilled a functional role in the life of an African slave in Peru. It was the light that guided them and the clock that controlled their hour. Music made the time pass by faster, singing as they sowed rice fields (De cajón Caitro Soto, 1995, p.42).

At first, their desire to play the drums was frowned upon (Rocca Torres, 2010, p.69), and finally it was prohibited altogether (Santa Cruz, 2006, p.15). Their quest for music led them to find rhythm in every object they held. …pots, ladles, pans, machetes, pumpkins, bells, seeds, human and animal bones, canes, bottles, animal skin and innards … and many other articles became “instruments for making music” … (my translation, ibid. p.24).

By day and by night, the empty wooden crates would have been their only true companion. By day it served to carry weight and by night, engulfed in the four walls of their modest dwellings, the empty crates lining the walls were a constant reminder of their nameless existence. Nevertheless, they learned to adapt, slowly learning to call the crate a “cajón”, as was its name in the language of their coloniser.

A camaraderie was born, which quickly turned into nightly congregations of fun and frolic. Relationships began to be forged in these nightly sessions of “jaranas”, peppered with music and dance. At first, the “cajons” were silent in their companionship, witness to this transformation. Soon they came to partake, lending themselves to anything and everything, be it as a piece of furniture or an instrument of music. In this moment, the “cajón” was born, a versatile percussion instrument cherished around the world today, and it was in that very instant that its maker, the Afro-Peruvian, came to life.

Don´t get me wrong. It didn’t happen overnight. The cajón was born out of a long process of evolution, which continued long after the colonisers left the country. Many such “instruments” were born and lost in those years of post-colonial apathy. History recorded as many as twenty-one musical instruments (Mayorga Balcazar, 2013, p.298) fashioned and once played by the Afro-Peruvian community, ultimately lost to oblivion, as victims of the debilitating invisibility which shrouded them and their makers both. The secret of the cajón lay in its numbers. It survived because it came in many shapes and sizes. It wasn’t singular in class, instead dependable and durable in its numerosity. Its survival as a musical instrument lay in the very fact that it was functional, and all the while easily replaceable.

Shame and international recognition
Post-colonial Peru treated the Afro-Peruvian with disdain. General consensus agreed that racially they did not belong to the nation. Even numbers couldn’t come to their rescue. National census from the eighteenth century revealed that 60% of the population of Lima were of African descent. By the following century, the numbers had reduced to 4.8% (De cajón Caitro Soto, 1995, p.15). So where did they go? The truth is nowhere: they became invisible. Afro-Peruvians weren’t a minority by way of their numbers, instead, they were marginalised in power and social prestige. The makers of cajón were subalterns in their own country, victims of the shame they internalised for occupying a position of minority. Ultimately, it was their creation, the cajón, that jolted them out of their stupor.

🔄ترجمه:

تاریخچه بردگان در پرو

آفریقایی‌ها با میل و خواست خود به پرو سفر نکردند؛ آن‌ها ربوده شدند. آن‌ها چیز زیادی از عبور از اقیانوس اطلس نمی‌دانستند. با سوار شدن بر امواج در انبوهی از کشتی‌ها، آن‌ها آمدند؛ بی‌نام و بی‌چهره، برده‌ی استعمارگران اسپانیایی خود. اولین اشاره به آن‌ها در کتاب‌های ثبت وقایع به سال ۱۵۲۷ برمی‌گردد (دل بوستو دوثوربورو، ۲۰۱۴). همان‌طور که برای اولین بار قدم به ساحل گذاشتند، این حقیقت به یادشان می‌آمد که دارایی ناچیزی را همراه خود آورده‌اند.

به‌عنوان برده در سرزمینی بیگانه، یافتن موسیقی آسان نبود. موسیقی نقشی کاربردی در زندگی یک برده‌ی آفریقایی در پرو ایفا می‌کرد. آن، نوری بود که هدایتشان می‌کرد و ساعتی بود که زمانشان را کنترل می‌کرد. موسیقی باعث می‌شد زمان سریع‌تر بگذرد؛ آواز می‌خواندند در حالی که در مزارع برنج بذر می‌کاشتند (دِ کاخن کایتِرو سوتو، ۱۹۹۵، ص ۴۲).

در ابتدا، تمایل آن‌ها به طبل‌نوازی با مخالفت روبرو شد (روکا تورس، ۲۰۱۰، ص ۶۹) و در نهایت به‌طور کامل ممنوع شد (سانتا کروز، ۲۰۰۶، ص ۱۵). جستجوی آن‌ها برای موسیقی، آنان را به یافتن ریتم در هر شیئی که در دست داشتند، سوق داد. …قابلمه‌ها، ملاقه‌ها، تابه‌ها، قمه‌ها، کدوها، زنگوله‌ها، دانه‌ها، استخوان‌های انسان و حیوان، نی‌ها، بطری‌ها، پوست و احشای حیوانات… و بسیاری اقلام دیگر تبدیل به «آلاتی برای موسیقی‌سازی» شدند… (ترجمه من، همان، ص ۲۴).

در روز و در شب، جعبه‌های چوبی خالی، تنها همدم واقعی آن‌ها بودند. در روز برای حمل بار به کار می‌رفتند و در شب، محصور در چهاردیواریِ مسکن‌های محقرشان، جعبه‌های خالی که دیوارها را پوشانده بودند، یادآور دائمیِ وجودِ بی‌نام‌ونشانِ آن‌ها بودند. با این وجود، آن‌ها یاد گرفتند که سازگار شوند، و به‌آرامی آموختند که این جعبه را «کاخن» (cajón) بنامند، همان‌طور که در زبان استعمارگرانشان نامیده می‌شد.

رفاقتی زاده شد که به‌سرعت به اجتماعات شبانه‌ی سرگرمی و شادی تبدیل گشت. روابط در این نشس‌های شبانه‌ی «خارانا» (jaranas) که با موسیقی و رقص آمیخته بود، شکل گرفت. در ابتدا، «کاخن‌ها» در همدمی‌شان ساکت بودند و شاهد این دگرگونی. به‌زودی آن‌ها هم سهیم شدند و خود را وقف هر چیز و همه چیز کردند؛ چه به عنوان یک تکه مبلمان و چه به عنوان یک ساز موسیقی. در این لحظه بود که «کاخن» متولد شد؛ یک ساز کوبه‌ای همه‌کاره که امروز در سراسر جهان گرامی داشته می‌شود، و درست در همان لحظه بود که سازنده‌ی آن، یعنی آفرو-پرویی، جان گرفت.

سوءتفاهم نشود. این اتفاق یک‌شبه رخ نداد. کاخون از فرآیند تکاملی طولانی زاده شد که مدت‌ها پس از ترک کشور توسط استعمارگران ادامه یافت. بسیاری از چنین «سازهایی» در آن سال‌های بی‌تفاوتیِ پس از استعمار زاده شدند و از بین رفتند. تاریخ، بیست و یک ساز موسیقی (مایورگا بالکازار، ۲۰۱۳، ص ۲۹۸) را ثبت کرده که توسط جامعه‌ی آفرو-پرویی ساخته و روزگاری نواخته می‌شدند، اما در نهایت به فراموشی سپرده شدند؛ قربانیانِ نامرئی‌بودنِ ناتوان‌کننده‌ای که هم آن‌ها و هم سازندگانشان را در بر گرفته بود. راز کاخون در تعدادش نهفته بود. آن دوام آورد، زیرا در اشکال و اندازه‌های مختلف وجود داشت. آن در کلاس خود منحصر‌به‌فرد نبود، بلکه در کثرتِ خود قابل‌اتکا و بادوام بود. بقای آن به‌عنوان یک ساز موسیقی در همان حقیقتی نهفته بود که کاربردی بود و در عین حال، به‌راحتی قابل جایگزینی.

شرم و شناسایی بین‌المللی

پرو در دوران پس از استعمار، با تحقیر با آفرو-پرویی‌ها برخورد کرد. اجماع کلی بر این بود که آن‌ها از نظر نژادی به این ملت تعلق ندارند. حتی آمار و ارقام هم نتوانست به کمک آن‌ها بیاید. سرشماری ملی قرن هجدهم آشکار کرد که ۶۰ درصد جمعیت لیما دارای تبار آفریقایی بودند. در قرن بعد، این آمار به ۴.۸ درصد کاهش یافت (دِ کاخون کایتِرو سوتو، ۱۹۹۵، ص ۱۵). پس آن‌ها کجا رفتند؟ حقیقت این است که هیچ‌جا؛ آن‌ها نامرئی شدند. آفرو-پرویی‌ها از نظر تعداد در اقلیت نبودند، بلکه در قدرت و اعتبار اجتماعی به حاشیه رانده شده بودند. سازندگان کاخن در کشور خودشان زیردست بودند، قربانیان شرمی که به دلیل اشغال جایگاه اقلیت، در درون خود نهادینه کرده بودند. در نهایت، این آفریده‌ی آن‌ها، یعنی کاخون بود که آن‌ها را از رخوتشان تکان داد و بیدار کرد.

جعبه های میوه در گذشته های دور که کاخن {Cajon} نامیده می شدند.

🔹رفته رفته ساخت کاخن به شکل امروزی که در تصویر زیر مشاهده می کنید در آمد. به جرعت می توان گفت امروزه در تمام کشور ها ساز کاخن از میان ساز های کوبه ای بسیار پرطرفدار می باشد و کاربرد های فراوانی در موسیقی دارد.

 

آموزش کاخن (cajon)