مهم‌ترین عامل پیشرفت، منظم بودن تمرین است. تمرین روزانه حتی اگر کوتاه باشد (مثلاً ۲۰ دقیقه)، معمولاً نتیجه بسیار بهتری از تمرین‌های طولانی ولی نامنظم می‌دهد.

تمرین صرفاً تکرار ضربه‌ها نیست. تمرینی که با تمرکز، دقت روی صدای تم و بک، و اصلاح اشتباهات انجام شود بسیار مؤثرتر از تمرین بی‌هدف است.

اگر هنرجو از ابتدا جای دست‌ها، زاویه ضربه و نحوه قرار گرفتن ساز را درست یاد بگیرد، پیشرفت بسیار سریع‌تر می‌شود. عادت‌های اشتباه در این مرحله می‌تواند روند یادگیری را کند کند.

تمرینی که ساختار داشته باشد (گرم کردن، تمرین تکنیک، تمرین ریتم و اجرای قطعه) معمولاً نتیجه بهتری از تمرین‌های پراکنده دارد.

گوش دادن به اجرای اساتید باعث می‌شود ذهن هنرجو با صدای درست ساز، ریتم‌ها و جمله‌بندی آشنا شود. این موضوع تأثیر زیادی روی درک موسیقایی دارد.

مترونوم به هنرجو کمک می‌کند ریتم را دقیق‌تر اجرا کند و از تند و کند شدن ناخواسته جلوگیری شود.

روش تدریس استاد، ترتیب آموزش تکنیک‌ها و نحوه اصلاح اشتباهات نقش مهمی در سرعت پیشرفت دارد.

هنرجویی که قبلاً با مفاهیم موسیقی یا ریتم آشنا بوده باشد معمولاً سریع‌تر با تمرین‌ها ارتباط برقرار می‌کند.

تمرین در زمانی که ذهن آرام‌تر است و بدون حواس‌پرتی انجام می‌شود، بازده بسیار بیشتری دارد.

یادگیری ساز یک فرایند تدریجی است. هنرجویی که صبور باشد و تمرین را در طول زمان ادامه دهد، معمولاً پیشرفت پایدارتر و عمیق‌تری خواهد داشت.