1: اولین تفاوت گیتار پاپ با گیتار کلاسیک در نوع قطعاتی که اجرا می شود:

قطعات گیتار کلاسیک بیشتر از آهنگسازانی مثل بتهوون، سور، تارگا، ویلا‑لوبوس و تنظیم‌هایی از باخ، آلبنیز و گرانادوس ساخته شده‌اند که طرفداران مخصوص به خود را دارد. در مقابل، سبک گیتار پاپ را داریم. پاپ از کلمه پاپیولار می آید یعنی عامه ی مردم آن را می پسندند. بنابراین وقتی سخن از پاپ می آید یعنی اجرای قطعاتی از خوانندگان پاپ کشور نظیر محسن یگانه، چاووشی، رضا صادقی، ابی، گوگوش، هایده، مهستی، سیاوش قمیشی، شادمهر عقیلی و... که همگی در همین سبک گنجانده می شوند.

2: دومین تفاوت در پاپ و کلاسیک، همراهی آواز و عدم همراهی آواز خواندن است:

در گیتار سبک کلاسیک، ما موسیقی بی کلام اجرا می کنیم که یا به شکل تکنوازی خواهد بود و یا دو نوازی، سه نوازی و گروه های بیشتر از 3 نفر. در واقع در این سبک هیچ نیازی به آواز خواندن وجود ندارد. آیا این دلیل بر ضعف کلاسیک است؟ قطعا خیر. سبک کلاسیک نیاز به همراهی آواز ندارد. موسیقی بی کلام گاه به قدری زیباست که اگر آوازی در آن قرار گیرد از زیبایی آن می کاهد.

در گیتار پاپ ما به دو شکل می توانیم اجرا داشته باشیم. موسیقی بی کلام و موسیقی با کلام. هر دو زیبا هستند و هیچ کدام بر دیگری برتری ندارد. البته برای نوازنده ی گیتاری که هم نوازندگی خوبی دارد و هم صدای خوبی دارد یک مزیت بسیار عالی محسوب می گردد. هنرجویی هم که تمایل به آواز خواندن ندارد میتواند موسیقی بی کلام پاپ را اجرا نماید. همان قطعات معروف و محبوب از خوانندگان مطرح پاپ کشور.

3: سومین تفاوت دو سبک پاپ و کلاسیک در نحوه نشستن و دست گرفتن گیتار است:

در سبک پاپ نوازنده مانند یک نوازنده ی فلامنکو که ساز را روی ران پای راست قرار میدهد و در حالی که ران پای راست روی ران پای چپ قرار گرفته. ساز را به صورت موازی با سطح زمین در آغوش میگیرد. دسته ی ساز در این مدل نواختن، همسطح و موازی با سطح زمین است. دسته ی ساز با بدن تقریبا یک زاویه 45 درجه خواهد داشت. گودی زیر گیتار روی ران پای راست قرار میگیرد.

توجه: در صورتی که نوازنده گیتار پاپ قصد نداشته باشد ران پای راست خود را بر روی پای چپ قرار دهد می تواند از یک زیر پایی استفاده کند و مقداری ارتفاع پای راست را (حدود 10 سانتی متر) بالاتر بیاورد.

و اما در گیتار سبک کلاسیک: روند به گونه ای است که گیتار به صورت شیبدار در دست قرار میگیرد. گودی زیر گیتار، روی ران پای چپ قرار میگیرد ( برعکس پاپ) و از روبه رو که به جایگاه ساز نگاه کنید گویی ساز بین پاها قرار گرفته و دسته ی ساز رو به بالا (موازی با سطح زمین نه) قرار میگیرد. در این حالت استفاده از زیر پایی الزامی بوده و باید زیر پایی زیر پای راست (برعکس گیتار پاپ) قرار گیرد.

4: چهارمین تفاوت گیتار سبک پاپ با کلاسیک در استایل دست راست

شیوه ضربه زدن به سیم ها توسط دست راست در سبک کلاسیک با استفاده از پنج انگشت دست راست است به گونه ای که ضربات اغلب به صورت تیراندو (ضربه ی بدون تکیه به سیم بالا) می باشد. البته ممکن است ضربات با روش آپویاندو نیز صورت گیرد یعنی به گونه ای که پس از ضربه خوردنِ سیم مورد نظر، در ادامه به سیم بالایی تکیه میزنیم.

در سبک گیتار پاپ، به دو صورت به سیم ها ضربه میزنیم. یکی با استفاده از پنج انگشت دست راست و یکی با استفاده از مضراب پلاستیکی یا همان پیک (Pick). هر دو روش در نوع خود بسیار زیبا هستند و مزیت ها و ضعف های خاص خود را دارا می باشند.

در ملودی نوازی های پاپ، روند اجرای قطعات با سرعت بالا و نت های با ارزش زمانی بسیار کم مثل دولاچنگ و به خصوص سه لاچنگ، قطعا سرعت پیک بیشتر از انگشتان دست می باشد. شما برای رسیدن به سرعت های بالای 160 بهتر است از پیک استفاده کنید چرا که با استفاده از دو انگشت روند پیشرفت شما بسیار بسیار کند تر است و اینکه باید گفت در ملودی نوازی، صدای نت ها با استفاده از پیک شفاف تر و تمیز تر خواهد بود. البته ای نمورد کمی سلیقه ای می باشد و برخی از صدای ملودی با انگشت حس طبیعی بودن دریافت میکنند و بر این باورند که با انگشت صدای طبیعی تری از نت ها شنیده می شود.

در ریتم‌نوازی و آرپژنوازی‌ها، قطعاً قابلیت انگشتان دست نسبت به پیک بهتر، زیباتر و پیچیده‌تر خواهد بود. ریتم‌نوازی با پیک کمی مصنوعی بوده و لازم است از پیچیدگی ریتم کاسته شود تا بتوان آن را راحت‌تر با پیک اجرا کرد.

برای اجرای ریتم و آرپژ (حتی آرپژهای بسیار سخت)، شما با انگشتان دست — به علت وجود ۵ انگشت در مقابل یک عدد پیک — کنترل، دقت و راحتی بسیار بیشتری نسبت به پیک خواهید داشت.

پس نتیجه می‌گیریم که نوازنده‌ی پاپ بهتر است از هر دو روش به‌موقع استفاده کند؛ برای ملودی از پیک و برای ریتم و آرپژ از انگشتان دست. در این صورت یک نوازنده‌ی همه‌فن‌حریف خواهد بود.

البته میان این دو شیوه‌ی نواختن همیشه اختلاف‌نظر وجود داشته و هر گروه تعصب خاصی روی روش خود دارد؛ اما به نظر بنده تعصب در دنیای موسیقی و هنر هیچ ارزشی ندارد. باید بی‌طرف گفت که هر کدام مزیت‌ها و نقاط ضعف خود را دارند و امروزه نوازنده‌ای که بتواند از هر دو روش بهره ببرد، خود را از سایر نوازندگان گیتار متمایز خواهد کرد.

5: تفاوت در هارمونی قطعات و خروجی صدای تولید شده از ساز در هر سبک

گیتار کلاسیک

در سبک کلاسیک، به علت وجود هارمونی (نت‌های دوبل یا آکوردهای سه‌صدایی و چهارصدایی)
در بین نت‌های قطعه، شنونده احساس می‌کند دو نوازنده به صورت همزمان در حال اجرای قطعه هستند؛
در حالی که تنها یک نوازنده در حال اجراست. شیوه‌ی نوازندگی و وجود هارمونی باعث ایجاد
این حس «دو نوازی» می‌شود.

در سبک کلاسیک معمولاً ملودی اصلی کمی ساده‌سازی می‌شود تا فضا برای اضافه کردن هارمونی
فراهم شود و سختی قطعه بالانس گردد.

گیتار پاپ

در سبک پاپ، شما یک نوازنده دارید که در گروه وظیفه اجرای ملودی را بر عهده دارد
(به او سولیست گفته می‌شود). نوازنده دیگری وظیفه اجرای ریتم و آکوردهای قطعه را بر عهده دارد
و گاهی یک نوازنده جدا نیز آرپژ را می‌نوازد.

چون وظایف تقسیم شده است، سولیست می‌تواند ملودی را با پیچیدگی بسیار بیشتر اجرا کند،
بدون اینکه نیاز داشته باشد همزمان هارمونی را نیز اجرا نماید. نوازندگان دیگر وظیفه‌ی
حفظ هارمونی را بر عهده می‌گیرند.

در گیتار پاپ، یک نوازنده ملودی و نوازنده دیگری آکوردها را اجرا می‌کند؛
اما در گیتار کلاسیک، هر دو بخش باید توسط یک نوازنده اجرا شود.
بنابراین قطعه کلاسیک معمولاً با ترکیب ملودی + آرپژ + هارمونی نوشته و ساده‌سازی می‌شود.

6: تفاوت ششم نوع ساز در گیتار کلاسیک و پاپ